شعر شادان شهرو بختیاری

خالِ سَوزِت مِنِه ری کَوگِ به کُهسار ایزَنِه
پَـلِ پیت داده و بَفـتِـت مُنِـه چی مـار ایزَنِه

خَـوَرِت هِـد کــه تــو چَنـتــا دِلِ از رَه بُردی
اشــرفــی بَسـتِـنِ دَورِ لَـچَـکِـت جــــار ایزَنِه
...
خالَکِ نُفتِ قَشَنگِ تُنِه هر کی که نی یَشت
مَــر تَــرِه زِس بِگُرُوسِه , که بـه کیوار ایزَنِه

قــومِ تــاتــار اِبــو تـــار زِ تَــرسِ تـی یَـلِـت
تیِـه کـــالِ تــو چِنِـه , لشگـر تـــاتـــار ایزَنِه

تیــرِ مِـرزِنــگِ تــو از مَــرق چُغــاخور یِه نَظر
کَـل و پــازِن بـــه مِـنِـه زَردِه ی کــلار ایزَنِه

قُش مَیَر دیده که هِی دل ایدَگِه بی خَشخار
مِنِـه سینـه, سیچه چی کُـوگِ گرفتـــار ایزَنِه

هــر کـه چـی مُــو تُنِه یکـبـار بِـوینِـت , درجــا
اینِــه دَسـتِ سَرِ دل تَـکِـه بــه دیفـار ایزَنِه

پُش سَرُم گُد که خدا مَر که زِشهرو وُرگَشت
حَـرفَـل لیـش چِـنِن کـــه مِنــِه اشعــــار ایزَنِه

شادان شهرو بختیاری
/ 0 نظر / 50 بازدید